Cupido-online.nl

Vanuit Tongariro National Parc zijn we verder afgereisd naar het zuiden van het noorder eiland. Bij het plaatsje Plimmerton, 20 minuten ten noorden van Wellington hebben we een backpackers gevonden waar we twee nachtjes hebben gebivakkeerd (zie reisverhaal bij deel 16).
Op zaterdag gingen we over naar het zuider eiland, dus we wilden ervoor nog Wellington bezoeken. Dit bleek nog niet zo makkelijk, aangezien bijna alle backpackers in de buurt vol zaten in verband met een rugby wedstrijd die in Wellington gespeeld werd. Na een eerste poging om een DOC camping te zoeken, zijn we uiteindelijk toch aanbeland bij een backpackers in Wellington.
 

DOC staat voor Department of Conservation en heeft verschillende campings en natuurgebieden onder hun hoede. Qua campings zou je DOC campings kunnen vergelijken met de NTKC campings in Nederland. Vrij basic, een hoop plekjes (over het algemeen) en een toilet. Je moet op dit soort campings even opletten of het water uit de kraan ook drinkwater is of niet, maar dit staat altijd netjes aangegeven.

Wellington beviel ons totaal niet als het om verkeer ging. Een hoop gehaast en een hoop rariteiten op de weg. Kiwi’s kunnen (uitzonderingen daargelaten) echt NIET autorijden. Maar ja, ze krijgen hier ook niet echt lessen en een rijbewijs halen is hier peanuts in vergelijking met Nederland. Na gesetteld te zijn in onze backpackers, zijn we de stad een beetje gaan verkennen. En zo zonder auto, is dat toch een hele andere kijk op de stad. Zo is het nachtleven van Wellington ons prima bevallen en we hebben de rugby wedstrijd zitten kijken in een van de vele kroegjes.
 

De volgende dag op tijd op en naar de boot. Hier waren we doordat we kennelijk dichter bij zaten dan we dachten en bang waren de boot te missen, veeeeels te vroeg. We konden toen nog 2 uur slapen in de auto.
Daarna de boot op en ontbeten. Op de bootreis hebben we ook nog dolfijnen gezien, al waren ze behoorlijk ver weg (zie foto’s).
 

Aangekomen in Picton, op het zuider eiland, zijn we naar het westen gereden.. dachten we. Na het eerste plaatsje tegengekomen te zijn, kwamen we er achter dat we toch behoorlijk direct naar het zuiden reden (het zou toch niet zo moeilijk moeten zijn..) maar goed, dit leverde wel op dat we langs een chocolade fabriek reden.. en hier wilde Wilma natuurlijk wel heel graag even kijken. Dus omkeren maar weer en daar even binnen rondgekeken; het bleek een klein stukje te wezen waar ze koekjes in chocolade dompelden en bonbons maakten. De rest was verkoop van veeeels te dure chocolade, dus wij weer snel wegwezen.
 

Na een aardige rit en veel slingerbochtjes de bergen over zijn we in het Abel Tasman National Parc aangekomen. Het was toen al donker en rond 10 uur ’s avonds zijn we dan eindelijk bij de DOC camping aanbeland waar we gepland hadden te gaan kamperen voor een paar daagjes.
 

De eerste dag was even een beetje rusten, orde op zaken stellen, ons reisplan opmaken en een beetje oriënteren in de buurt. Het was dan ook niet al te fijn weer, met het grootste gedeelte van de dag miezer regen. Na droog hout te hebben gezocht en op het strand rond te hebben gekeken of we nog pinguïns konden vinden, hebben we ’s avonds aardappels gepoft en worstjes gebraden op het kampvuurtje. De hitte van het vuur hield de regen redelijk weg en ons lekker warm, dus we hebben zo de hele avond heerlijk gezeten en gegeten.
 

De volgende dag zijn we met een boot langs de Abel Tasman NP kust gevaren. Dit was erg mooi en we hebben nog zeehonden (seals) en roggen (stingrays) gezien. ’s Avonds had Wilma weer lekker voor ons gekookt en hebben we weer lekker voor ons kampvuurtje gezeten onder de duizenden sterren boven ons hoofd.

De dag erna zijn we afgereisd naar Westport, in het noordwesten van het zuider eiland. Hier hebben we de zonsondergang nog bekeken aan het strand, aangezien het overal strak blauw was. Nou moet natuurlijk net aan de kust bij de horizon een partij wolken onze romantische zonsondergang bederven. Desondanks vonden we het super en we hebben voor de derde keer in twee dagen weer zeehonden gezien.
 

Na de overnachting in Westport zijn we doorgereden naar Graymouth, een stadje in het goudmijngebied aan de westkust van het zuider eiland. Voor we bij Graymouth aankwamen hebben we nog een kleine goudmijn bezocht. De man die er werkte stamde af van de familie die daar voorheen goud winde en kon ook best wat vertellen. Deze manier van mijnen sprak mij meer aan dan de goudmijn die we eerder in Waihi hadden gezien, waar ze gewoon een gigantisch groot gat groeven (zie deel 2 van de foto’s). Dit is natuurlijk minder efficiënt, maar wel een stuk natuurvriendelijker.
Hierna zijn we langs de pancake rocks gereden en natuurlijk even gestopt om een kijkje te nemen. Nu zitten we in de Global Village backpackers in Graymouth en we hebben het hier prima naar ons zin. We hebben hier gekanood en zijn naar de bierbrouwerij van Monteight’s beer geweest.
 

Nou, dat was wel weer genoeg getypt, anders wordt het helemaal een hoop lezen. We scheien er weer even mee uit en gaan ontbijten. Zo gaan we weer wat km’s rijden op weg naar Arthurs’ Pass.
 

Groetjes van Wilma en Erik!