Sponsored Links
| The Catlins, Otago, Dunedin, MtCook (deel 20) |
| Geschreven door Erik |
| vrijdag 24 april 2009 10:25 |
 Na te hebben genoten van het schitterende Milford en de omgeving van de Fiorden in het zuiden van Nieuw Zeeland, zijn we afgereisd naar Invercargill. De grootste plaats in het zuiden van het zuidereiland. Invercargill heeft een aardig bezoekerscentrum, waar je Henry kan bewonderen. Henry is een groot hagedis lijkend reptiel, maar eigenlijk een dinosaurus, de Tuatara. De Tuatara was gedacht te zijn uitgestorven ... ongeveer 60 miljoen jaar geleden, tegelijkertijd met de dinosaurussen. Echter heeft dit reptiel in Nieuw Zeeland netjes overleefd, tot de mens andere beestjes ging introduceren in Nieuw Zeeland, zoals fretten, possums en anderen, waardoor de Tuatara nu weer met uitsterven bedreigt wordt. Hoewel we gedacht hadden dat we in Invercargill wel een slaapplaats zouden vinden, moesten we toch nog anderhalf uur verder rijden naar de eerstvolgende backpacker met twee bedjes. Deze backpacker lag in de Catlins, een mooi gebied in het zuiden van het zuidereiland. Dit gebied is bekend om een hoop schapen, de geeloog pinguïns en hector dolfijnen die hier aan de kust leven. Na te hebben overnacht zijn we teruggereden naar Invercargill. Invercargill is een vrij rustige plaats, mits je de lelijke en overdreven gepimpte auto’s op de weg negeert. Deze willen nog wel voor nutteloos geluid zorgen in welke buurt dan ook. Niet veel anders dan in Nederland dus. Veel lawaai, weinig power. In Invercargill verbleven we bij de ‘Southern Comfort Backpackers’, waar we het erg gezellig hebben gehad met twee Duitsers. Een ervan hebben we nog een lift gegeven naar Bluff, wat even ten zuiden van ligt van Invercargill. Bluff is eigenlijk niet veel meer dan de haven naar Stewart Island. Het grote eiland beneden het zuidereiland, wat vooral geliefd is bij natuurliefhebbers en wandelaars. Verder doet Bluff goed zaken met de oesters die over heel Nieuw Zeeland verkocht worden. Buiten deze twee producten heeft Bluff verder weinig te bieden. Nadat we Invercargill en Bluff hadden bezocht zijn we weer teruggereden door de Catlins naar een andere plaats, waar we in twee dagen het gebied hebben verkend. We hebben helaas geen hector dolfijntjes gezien, maar wel geeloog pinguïns en een mooie waterval. Vanuit de Catlins zijn we via de Soutern Scenic Route verder gereden naar Dunedin. Hier loopt een jongen die wij kennen van on  ze studentenvereniging Gumbo Millennium stage bij de Otago University. Dus uiteraard zijn we hem gaan bezoeken en hebben samen Dunedin en de Otago Peninsula verkend. Uiteraard kon Jurriën ons wat gezellige kroegen laten zien en zijn we nog naar de farmers markt en een kasteeltje op de Otago Peninsula geweest. Na Dunedin zijn we op weg gegaan naar de bekendste berg van Nieuw Zeeland, Mount Cook. Hiervoor moesten we weer flink het binnenland inrijden, door noord Otago en zuid Canterbury en kwamen tot onze verbazing in een woestijnachtig landschap terecht met helderblauwe rivieren en meren.Vlakbij Omarama hebben we twee nachten verbleven in een backpacker die midden in de weilanden/woestijn lag. Hier hadden we het prima naar ons zin, want buiten dat de omgeving erg mooi was, was de backpacker ook prima verzorgt. In ditzelfde gebied hebben we uiteraard aardig wat rondgereden en een zalmkwekerij bezocht.  Na zuid Canterbury zijn we naar het National Parc Mount Cook gereden. Een schitterende tocht, welke vooral recht toe recht aan te rijden viel. Anders dan we ons hadden voorgesteld was de weg richting Mt Cook erg vlak en woestijnachtig. Bij het National Parc Mt Cook hebben we gewandeld en zijn daarna doorgereden naar het meer Tekapo. Eigenlijk hadden we in de planning om te kamperen bij in het National Parc, maar het was wel erg koud (‘s nachts min vier). Bij Lake Tekapo konden we ook geen slaapplaats vinden, dus na daar te hebben rondgekeken zijn we verder afgereisd naar Geraldine. Dit plaatsje is vrij klein, maar nog redelijk van formaat volgens Nieuw Zeelandse begrippen. Veel was hier niet te doen, maar we hebben nog gewandeld in het Peel Forest. Hierna zijn we via de Inland Scenic Route verder gereisd naar Christchurch. Hier zitten we nu dan ook dit te schrijven. In Christchurch hebben we al weer wat rondgekeken, maar daarover vertellen we wel weer in het volgende reisverhaal. Groetjes, Wilma en Erik |
| Laatst aangepast op vrijdag 24 april 2009 10:34 |